Cal se supón que é o momento no que debo empezar de cero?
Síntome perdida, agobiada, triste, con un punto de dor no peito que cada día se fai máis e máis grande, e sei que non é unha doenza física.
Síntome vacía, as cousas que antes de novembro me facían "feliz" agora fan que algo como puntiagudo me atravese o corpo. Se me clava por dentro, e doe.
Aparecen na miña mente recordos que me fan dano, recordos que se supoñen bos, pero que lastiman ata límites extremos.
Non estou tan segura de que este sexa ese momento.
Minha mininha, entendo tam bem como te sintes...o que me doe é que sei que por desgracia nom podo facer moito para axudarte, só podo estar o teu lado para cando necesites chorar sempre tenhas un hombro no que facelo e cando necesites rir, sair, abrazos conxuntos ou o que se che pase pola cabaeza tamen estarei porque eres xunto con Agus as duas persoas máis importantes da minha vida e eu sen ti nom son nada!!
ResponderEliminarSinto nom poder animarte máis pero tamen me custa sair desta oscuridade propia, ainda si estou segura de que xuntas atoparemos o caminho ata a luz...Quérote!!