EveMaryJane

2009-12-26T19:37:00.000-08:00

Son as 5 da mañá. Non teño sono, e menos ganas de dormir, sei que se me drogo con esas pastillas que me subvenciona a seguridade social poderei caer durante um par de horas, ou quizá tres, pero non quero. Para qué dormir se ó final o paso peor soñando contigo que pensando en ti.
Estou tocada, dende moitos puntos e sobre outros tantos, unha detrás de outra, unha detrás de outra... Estou nun punto no que non sei realmente que é o que máis me afecta, a miña realidade está desmoronada, non atopo por onde voltar a empezar, se tiña un pequeno foco de luz, agora xa non existe, borrouse.
Estou desbordada, a miña cabeza está saturada, e o meu corazón aínda máis, ou quizá non sexa esa a palabra exacta, pero eu sei o que digo.
Gustaríame poder deixar de existir, así, sen máis, evaporarme, convertirme en millóns de partículas de fume, como as dun cigarro, consumirme a min mesma ate que non quede máis que unha colilla para tirar ó lixo. Seguro que así deixo de pensar, de sufrir, de martirizarme, de culpabilizarme, de castigarme... A verdade, sería unha lenta, dolorosa, e preciosa morte, pasando a ser parte do aire que antes respiraba, e pode que ate sendo de utilidade para algo ou alguen, seguro.

Tempo

2009-12-26T11:15:00.001-08:00

Non sei porqué quería que rematase Novembro, agora é tamen malo Decembro. Non voltarei a poñer límite a unha temporada polo día, mes ou ano que sexa. Non porque empece un novo día as cousas van ir mellor, non porque cambiemos de mes vai mellorar nada, e non porque o ano remate e comece outro a minha vida vai cambiar.
Empezo a estar convencida de que son así, de que estou aquí para sufrir e pasalo mal, e aínda así intentar poñerlle boa cara ó mundo. Pero chega un punto no que te cansas de pasalo mal, e como dixo un día unha sabia persoa, "cando sempre exprimes todo o malo, chega un momento no que te cansas de facer zumos", e ten toda a razón, polo menos dende o punto de vista desta historia á que chaman vida que me tocou vivir.
Os actores estamos para iso, para actuar, pero eu xa me cansei.
Os xogadores estamos para iso, para xogar, pero tamen me cansei de xogar.
Sí, supoño que son un pouco actriz e un pouco xogadora, ou máis bem, o fun.

WAKE ME UP WHEN NOVEMBER ENDS

2009-11-30T13:01:00.000-08:00

Último día de Novembro. Nunca pensei que a chegada de Decembro non me fose disgustar. Odio o Nadal dende sempre, non foron nin por asomo, nunca, unhas datas felices, senon todo o contrario. Pero este ano, o único que quero é que remate novembro, maldito mes. Maldito o día no que comezou, maldita a gota de chuvia que ese día colmou o meu vaso.

WAKE ME UP WHEN NOVEMBER ENDS.

2009-11-30T12:09:00.000-08:00

- Sube!
- Non creo que poida.
- Intentao.
- Non deixo de intentalo...

Como se de subir á copa dun arbol se tratase.
Gustaríame estar arriba, pero a cada paso que dou para intentar conseguilo, máis agotada me sinto. Non deixo de intentar trepar e esquivar ramas, pero algunhas son case tan grandes como o mesmo tronco, e me fan caer.
Unha vez no chan, despois de que a dor calme un pouco, volto intentar trepar, pero sempre caio, unha e outra vez, e nunca chego á copa do árbol.

2009-11-22T12:40:00.000-08:00

Cal se supón que é o momento no que debo empezar de cero?

Síntome perdida, agobiada, triste, con un punto de dor no peito que cada día se fai máis e máis grande, e sei que non é unha doenza física.
Síntome vacía, as cousas que antes de novembro me facían "feliz" agora fan que algo como puntiagudo me atravese o corpo. Se me clava por dentro, e doe.

Aparecen na miña mente recordos que me fan dano, recordos que se supoñen bos, pero que lastiman ata límites extremos.

Non estou tan segura de que este sexa ese momento.

Sociedade

2009-11-18T06:59:00.000-08:00

Camiñas pola rúa, a xente mirate, e ti miras, pero ninguen te mira como o ti o fas. Sabes distinguir quen ten esa libertade nos pensamentos e quen ten unha máquina por cerebro, e só os primeiros son os que poden entender, con ver esa mirada entre perdida e confusa, un pouco de como te sintes. Pero ti non queres que ninguen vexa nin o máis mínimo de ti, te cubres un pouco máis a cara coa gorra que levas posta, escondes a mirada como podes, baixas lixeiramente a cabeza, e segues camiñando sumerxida nos teus pensamentos.
De repente soa o móbil e por desgraza tes que voltar a esa "realidade", levantas de novo a cabeza e miras ó teu redor, algúns se decatan de que algún novo tipo de son entra por algún dos seus sentidos, aínda que non creo que sepan exactamente por cal, e outros simplemente seguen inmersos nos seus propios mundos, os que teñen esa liberdade á hora de pensar.
Despois da rápida reflexión, voltas á consciencia e recordas a chamada, cando miras a pantalla sorris porque é alguen que aínda que che de boas ou malas noticias sempre queres falar con ela.
Esta vez eran boas noticias, por primeira vez dende fai moito tempo, aínda que despois a conversa derive na mala situación que estás pasando, alédaste só do feito de poder facelo con esa persoa.
Durante a conversa voltas estar sumerxida, so que esta vez nun oco entre os teus pensamentos e os que che transmite a outra, por iso cando remata, e voltas á "realidade" te decatas de que o mundo sigue funcionando ó teu lado, seguía funcionando mentras falabas, e quen sabe se outra persoa, a moi poucos metros, estaba mantendo unha conversa telefónica parecida.
Gardas o mobil, voltas baixar a gorra, esconder a mirada e camiñar, camiñar sen rumbo aínda que no fondo sabes que o teu cerebro te levará directamente ata o lugar de onde saíches.

Proxectos futuros

2009-11-16T15:17:00.000-08:00

Aquí se supon que comeza unha nova vida, ou polo menos, e como obriga, unha nova forma de vivila.
Hoxe será o último día de Diazepan, estou disposta a que non me atrape e só porque hoxe me din conta de que tamen podo servir para algo, teño proxectos en mente, e quero, e para que saian ben, que pouco a pouco se vaian cumprindo.
Toca coller a vida polas rendas, e aínda que tampouco encamiñala, si intentar disfrutala facendo o que me gusta, levando a fin pequenas ideas que nacen nos momentos máis inesperados, e que realmente a maioría delas quedan no olvido por non ter a man un lapiz e un papel, pero de cinzas de outras se consegue rescatar o suficiente como para facer dela un resultado, un resultado real, e final.

TODOS FLOTAN

2009-11-16T14:22:00.000-08:00

Cando parece que todo da voltas,
finxes,
cando o teu cerebro non admite información,
finxes,
cando os sonidos sobrepasan de repente o límite que acaba de aparecer,
finxes,
cando as cousas máis simples te agobian,
finxes,
cando sintes que non te enteras de nada,
finxes,
cando te das conta de todo iso,
voltas finxir.
E así será sempre, todos finxen, todos fluen, todos flotan.

Muito máis que um coche...

2009-11-13T16:25:00.000-08:00

D.E.P.

Pirámide

2009-11-13T14:24:00.000-08:00

Subiuse ó coche. Introduciu a chave no contacto, e como sempre, pretendía acendelo cun pequeno xiro de muñeca, pero non funcionaba, e sempre tiña que esperar un anaco coa man en posición para escoitar o ruído característico do seu pequeno automóbil. Cando xa estaba todo controlado, o pe esquerdo no embrague preparado para levantarse lentamente ó tempo que co outro apretaría pouco a pouco o acelerador pero que de momento ficaba suxeitando con forza o pedal do freo, a marcha atrás na palanca preparada para soltar o freo de man e comezar a moverse.
Acendeu un cigarro con un desos chisqueiros tirados nese peculiar oco debaixo da radio onde van a parar os máis inesperados obxetos, que a maior parte de vezes non funcionan, pero que despois de un pouco de insistencia se lle consegue roubar algo do pouco de vida que lles queda.
E finalmente, despois de pasar por todo o proceso anterior comezou a mover o vehículo cara atrás, saíndo do seu parking particular, xirou o volante hacia a esquerda e incorporouse á carretera para dirixirse ó seu lugar favorito no mundo, ese lugar afastado da civilización, esas rocas nas que poder sentir un pouco de benestar, olvidar os problemas, consumir algo de fume de contrabando, e contemplar as bonitas vistas ó mar, a Ons e a toda esa naturaleza case sem manipular.
Despois de 10 minutos de relax, conducindo, umha das pequenas cousas da vida que máis a relaxaba, que máis lle gustaba, coa súa música favorita penetrando nos seus ouvidos a un volume esaxerado, algo que lle encantaba, chegou o citado lugar de ensoño, despois de introducir o seu coche por esos camiños de monte, cheos de pedras, de ramas, case inaccesibles, tirou do freo de man e estacionou da maneira que cadrou, apagou o coche, retirou a chave, colheu o seu bolso con tudo o necesario para pasar unhas horas alí, pechouno, e dirixiuse á súa roca favorita a fluir.